Āṇi sutta: Mowa o obręczy

Niedaleko miasta Sāvatthi.

Pewnego razu, mnisi, był wśród Dasārahów bęben zwany Ānaka. Gdy tylko Dasārahowie zrobili pęknięcie w Ānace, zaraz nakładali kolejną obręcz. Doszło do tego, mnisi, że w pewnym momencie stary bęben Ānaka z desek i skóry zniknął, pozostało tylko nagromadzenie obręczy.

Tak samo, o mnisi, będzie z mnichami w przyszłości, dla nich mowy powiedziane przez Tathāgatę - głębokie, głębokie w znaczeniu, ponadświatowe, połączone z pustką - gdy będą recytowane, nie będą ich słuchać, nie będą nadstawiać ucha, nie będą ustanawiać umysłu na poznanie ich, nie będą mniemać, że ta Dhamma powinna być spamiętana, powinna być nauczona.

Ale kiedy mowy poetów - poetyckie, wspaniale brzmiące, wspaniałe w stylu, kogoś z zewnątrz, dzieła uczniów - gdy będą recytowane, będą ich słuchać, będą nadstawiać ucha, będą ustanawiać umysł na poznanie ich, będą mniemać, że ta Dhamma powinna być spamiętana, powinna być nauczona. W ten sposób, mnisi, odnośnie mów powiedzianych przez Tathāgatę - głębokich, głębokich w znaczeniu, ponadświatowych, połączonych z pustką - dojdzie do ich zniknięcia.

Dlatego też, mnisi, tak powinniście praktykować: »Mowy powiedziane przez Tathāgatę - głębokie, głębokie w znaczeniu, ponadświatowe, połączone z pustką - gdy są recytowane, słuchajmy ich, nadstawiajmy ucha, ustanawiajmy umysł na poznanie ich, mniemajmy, że ta Dhamma powinna być spamiętana, powinna być nauczona«, w ten sposób, mnisi, powinniście praktykować.

Siódma