Paṭhamanibbānapaṭisaṁyutta sutta: Pierwsza mowa o tym, co związane z Nibbāną

Oto com usłyszał – pewnego razu Błogosławiony przebywał niedaleko miasta Sāvatthi w klasztorze Anāthapiṇḍiki w gaju Jety. Tam to Błogosławiony wygłosił do mnichów mowę Dhammy powiązaną z Nibbāną, doradził im, wypełnił ich entuzjazmem, sprawił im zadowolenie. Mnisi ci, starając się zrozumieć sens, wytężając umysł, całym swym sercem układając sobie w myślach, nadstawiając ucha słuchali tej Dhammy.

Wtedy też Błogosławiony, dostrzegłszy, że nastał odpowiedni moment, wygłosił te podniosłe strofy:

„Istnieje, mnisi, taki wymiar, gdzie nie ma ziemi, ani wody, ani ognia, ani wiatru, ani wymiaru nieskończoności przestrzeni, ani wymiaru nieskończoności świadomości, ani wymiaru nicości, ani też wymiaru ani przytomności, ani nieprzytomności; nie ma tego świata ani świata ponad, ani obu – księżyca ni słońca. Tamże, mnisi, powiadam, nie ma przychodzenia ani odchodzenia, ani zostawania, ani przemijania, ani ponownego pojawiania się; nieunieruchomione, nieporuszone, niepodlegające pochwyceniu – tym jest koniec krzywdy”.

Pierwsza.