Dutiyaavijjāpahāna sutta: Druga mowa o usunięciu niewiedzy

W tym czasie jakiś mnich, (…), rzekł do Błogosławionego: „Czy istnieje, Bhante, jedno zjawisko, wyzbywszy się którego, w mnichu niewiedza zanika, wiedza powstaje?”

„Istnieje, mnichu, jedno zjawisko, wyzbywszy się którego, w mnichu niewiedza zanika, wiedza powstaje?”

„Które to, Bhante, jedno zjawisko, wyzbywszy się którego, w mnichu niewiedza zanika, wiedza powstaje?”

„Niewiedza, mnichu, to jedno zjawisko, wyzbywszy się którego, w mnichu niewiedza zanika, wiedza powstaje?”

„Jak, Bhante, u tego, który pojął, u tego, który dostrzegł, niewiedza zanika, wiedza powstaje?”

„Otóż, mnichu, mnich usłyszał: »Wszelkie zjawiska są niewarte zaangażowania«. Gdy tak, mnichu, mnich usłyszał: »Wszelkie zjawiska są niewarte zaangażowania«, bezpośrednio poznaje on wszystkie zjawiska. Bezpośrednio poznając wszystkie zjawiska, w pełni rozumie wszystkie zjawiska. W pełni rozumiejąc wszystkie zjawiska, dostrzega wszystkie znaki jako coś innego. Dostrzega wzrok jako coś innego, dostrzega materialne formy jako coś innego, dostrzega świadomość wzroku jako coś innego, dostrzega zetknięcie wzroku jako coś innego. Cokolwiek powstaje zależne od zetknięcia wzroku, doświadczane jako przyjemne czy bolesne, czy ani przyjemne, ani nieprzyjemne, to także dostrzega jako coś innego. (…).

Dostrzega umysł jako coś innego, dostrzega zjawiska umysłowe jako coś innego. dostrzega świadomość umysłową jako coś innego, dostrzega zetknięcie umysłowe jako coś innego. Cokolwiek powstaje zależne od zetknięcia umysłu, doświadczane jako przyjemne czy bolesne, czy ani przyjemne, ani nieprzyjemne, to także dostrzega jako coś innego. Tak, mnichu, u tego, który pojął, u tego, który dostrzegł, niewiedza zanika, wiedza powstaje”.

Siódma