Janapadakalyāṇī sutta: Mowa o najpiękniejszej kobiecie kraju

Oto com usłyszał – Pewnego razu, Błogosławiony przebywał w kraju Sumbha, w Sedaka, jednym z miast targowych ludu Sumbha. Tam Błogosławiony zwrócił się do mnichów: „Mnisi”.

„Bhadante”, mnisi ci posłyszeli Błogosławionego. Oto co Błogosławiony powiedział:

„To tak, jakby, o mnisi, po tym, jak posłyszano: »Najpiękniejsza kobieta kraju, najpiękniejsza kobieta kraju«, zebrał się wielki tłum. Wtedy to najpiękniejsza kobieta kraju zaprezentowałaby nadzwyczajny taniec, zaprezentowałaby nadzwyczajny śpiew. Po tym, jak posłyszano: »Najpiękniejsza kobieta kraju tańczy i śpiewa«, zebrałby się jeszcze większy tłum.

Wtedy przyszedłby mężczyzna, któremu miłe życie, niemiła mu śmierć, miłe mu szczęście, unika krzywdy. Ktoś by mu powiedział: »Hejże, człeku, przenieś miskę wypełnioną olejem między wielkim zgromadzeniem a najpiękniejszą kobietą kraju. Tuż za tobą podążał będzie mężczyzna z podniesionym mieczem. Jeśli tylko odrobinę rozlejesz, wtedy zetnie ci głowę«.

Jak mniemacie, mnisi, czyż mężczyzna ten przestanie nakierowywać umysł na miskę wypełnioną olejem i pozwoli się rozproszyć przez to, co na zewnątrz?”.

“Z pewnością nie, Bhante”.

„Przedstawiłem to porównanie, o mnisi, by coś wam uprzytomnić. Znaczenie tego jest takie: »miska wypełniona olejem« to metafora uważności zwróconej na ciało.

Dlatego też, mnisi, tak powinniście praktykować: »uważność zwrócona na ciało będzie przez nas rozwijana, często praktykowana, uczynimy ją pojazdem i podstawą, utrzymamy ją, utrwalimy, właściwie się jej podejmiemy«. W ten sposób, mnisi, powinniście praktykować.

Dziesiata.