Ānanda sutta: 10. Mowa do Ānandy

W tym czasie wędrowny asceta Vacchagotta przybył do Błogosławionego. Przybliżywszy się do Błogosławionego, przywitał się. Po przywitaniu i wyrażeniu szacunku, spytał o zdrowie, a następnie usiadł z boku. Siedząc obok, wędrowny asceta Vacchagotta rzekł do Błogosławionego:

“Jak to jest, mistrzu Gotamo, czy istnieje sedno istoty?”. Gdy to zostało powiedziane, Błogosławiony pozostawał milczący.

“Jak zatem, mistrzu Gotamo, czy nie istnieje sedno istoty?”. Drugi raz Błogosławiony pozostawał milczący. Wtedy to wędrowny asceta Vacchagotta wstał ze swego siedziska i odszedł.

Wówczas Czcigodny Ānanda, zaraz po odejściu wędrownego ascety Vacchagotty, rzekł do Błogosławionego:

“Jak to jest, Bhante, że Błogosławiony nie odpowiedział na pytanie zadane przez wędrownego ascetę Vacchagottę?”.

„Gdybym, Ānando, zapytany przez wędrownego ascetę Vacchagottę »czy istnieje sedno istoty« odpowiedział: »istnieje sedno istoty«, wtedy byłoby to, Ānando, bliskie doktrynie eternalistycznej niektórych pustelników i braminów. Gdybym, Ānando, zapytany przez wędrownego ascetę Vacchagottę »czy nie istnieje sedno istoty« odpowiedział: »nie istnieje sedno istoty«, wtedy byłoby to, Ānando, bliskie doktrynie nihilistycznej niektórych pustelników i braminów.

Gdybym, Ānando, zapytany przez wędrownego ascetę Vacchagottę »czy istnieje sedno istoty« odpowiedział: »istnieje sedno istoty«, czy byłoby to z mej strony, Ānando, w zgodzie z powstawaniem wiedzy: »Wszelkie zjawiska nie mają istoty«?”

“Z pewnością nie, Bhante”.

„Gdybym, Ānando, zapytany przez wędrownego ascetę Vacchagottę »czy nie istnieje sedno istoty« odpowiedział: »nie istnieje sedno istoty«, dla zagubionego już wędrownego ascety Vacchagotty byłoby to, Ānando, jeszcze większym pomieszaniem: »Własne ‘ja’, które wcześniej miałem, teraz nie istnieje«”.

Dziesiata.